te goed?

In het parool van 25 oktober stond een artikel naar mijn hart: 'ouders kunnen het ook te goed doen'. In het kort komt het erop neer dat ouders zo graag willen voorkomen dat hun kind een negatieve ervaring in de vorm van pijn, frustratie, verdriet e.d. heeft, dat ze daarmee voorkomen dat een kind überhaupt ervaart wat een negatief gevoel is, en vervolgens hoe het hiermee moet omgaan. Het gevolg hiervan is dat deze kinderen in hun volwassen leven voornamelijk applaus willen hebben in werk en relatie, terwijl dat niet in verhouding staat met de geleverde prestatie. Soms zijn prestaties nl. gewoon….En zodra ze dat applaus niet in het werk/relatie krijgen, zoeken ze het weer bij diegenen die het is hun jeugd gaven: de ouders! Ik denk dat het van essentieel belang is dat kinderen naast positieve ervaringen ook negatieve dingen ervaren in hun leven. En de positieve ervaringen geven hen de gelegenheid om te ervaren dat ze iemand zijn die iets kan, een positief gevoel. Voorbeeld: een baby van onder het jaar wordt vaak door ouders neergezet in box of op de grond, omdat 'het al kan zitten'. Maar kan het zitten omdat het zich dat zelf geleerd heeft of omdat het steeds met gestrekte rug bij de ouder op schoot zit? De ervaring voor een baby als hij/zij steeds op de rug gelegd wordt, is zo groot: het gaat van rug op buik (dit biedt een andere kijk op de wereld) en het kan zelf beslissen in zit te gaan (wat weer andere mogelijkheden biedt t.a.v. speelgoed: je hebt beide handen vrij).Soms lukt het, soms niet, soms rolt het weer terug, of komt het van zit niet meer terug in lig omdat er een been tussen zit....dat heet frustratie en dat gevoel mogen ze ervaren. De 'mega'-ervaring om dit allemaal zelf te kunnen doen/beslissen wordt ontnomen als je het kind rechtop neerzet. En juist de herhaling van de ervaring geeft zoveel positief gevoel aan de baby (en de ouder), daar kan geen applaus van de ouder tegenop. En op de negatieve gevolgen van hun pogingen die niet lukken, kan een ouder de helpende hand bieden. Tenslotte is de ouder daarvoor: als kind kan zij/hij je uit een benarde positie bevrijden, gelukkig maar!